"6 Şubat gecesi saatler 04:17'de durduğunda, sadece binalar yıkılmadı; çocukluğumuzun geçtiği sokaklar, selamlaştığımız esnaflar, hayallerimiz ve bir şehrin ruhu enkaz altında kaldı."
Ben bu toprakların bir evladı olarak, Samandağ’ın rüzgarıyla büyümüş birisi olarak çok şükür en yakınlarımı kaybetmedim. Ama o gece yükselen o tek soru, 'Sesimi duyan var mı?' çığlığı, o günden beri zihnimde hiç susmadı. Birini özlemek için sadece kan bağına gerek olmadığını; sokağını, komşunu, okulunu ve o eski Hatay’ın neşesini özlemenin de bir 'kayıp' olduğunu anladım.
3 yıl geçti. Acımız hala taze, yaralarımız hala açık. birilerivar.tr platformunu; o gece duyulmayan seslere bir cevap olması, hatıraların sonsuza kadar yaşaması için kurdum. Burası sadece bir web sitesi değil; unutmaya karşı bir direniş, gidenlere bir vefa borcu ve kalanlara 'Yalnız değilsiniz' deme biçimidir.
Siz de buraya bir not bırakın. Bir isim, bir anı ya da sadece bir iç döküş... Çünkü biz hatırladığımız sürece, birileri hep var.
